W całej Europie, z wyjątkiem Anglii, utrwaliła się zasada; "wasal mojego wasala nie jest moim wasalem", która osłabiała więzi między władcą, a jego poddanymi. Kształtowanie się stanów. Przywileje wydawane przez książąt w okresie rozbicia dzielnicowego obejmowały nie tylko jednostki, ale całe grypy społeczne. Podstawa funkcjonowania stosunków społecznych w obrębie drabiny feudalnej była, zasada, głosząca, że „wasal mojego wasala nie jest moim wasalem”. Zgodnie z nią najwyższy senior, czyli król, nie miał prawa wymagać wierności i służby od rycerzy nie będących jego bezpośrednimi wasalami, co znacznie ograniczało władzę Sytuację komplikuje dodatkowo zasada, że „wasal mojego wasala nie jest moim wasalem”, która nie obowiązuje jedynie w państwach normańskich, aroszczenia do zwierzchności uniwersalnej Wyjaśnij zasadę : ` Wasal mojego wasala nie jest moim wasalem ` 2009-05-10 18:24:53 Na czym polegała zasada : Wasal mojego wasala nie jet moim wasalem 2012-01-10 16:30:39 Jak wyjaśnić " wasal mojego wasala nie jest moim wasalem " 2010-03-03 17:12:34 W całej tej piramidzie zależności najważniejsza była relacja bezpośrednia sienior-wasal polegająca na zasadzie "wasal mojego wasala nie jest moim wasalem". Należało być lojalnym bezpośredniemu "dobrodziejowi" dającemu beneficja, niekoniecznie już z kolei jego zwierzchnikowi. lirik lagu d masiv tak bisa hidup tanpamu. System feudalny W średniowieczu pozycję społeczną obywateli ustalano ze względu na ilości ziemi, jaką mieli w posiadaniu. Wasal – zazwyczaj był nim rycerz bądź osoba duchowna, która otrzymała od władcy jakąś część posiadanych ziemi. W ten sposób chciał zdobyć jego przychylność. W zamian za otrzymane tereny wasal musiał udzielać wsparcia zbrojnego, a także służyć radą swojemu królowi. Każdy z nich miał swoich ludzi, którzy byli mu podporządkowani, jednak więzi pomiędzy nimi a władcą nie były zbyt silne, a każdy podwładny miał służyć jedynie swojemu seniorowi. Na skutek tego w Europie Zachodniej zaczęła obowiązywać zasada mówiąca o tym, że „wasal mego wasala nie jest moim wasalem”. System feudalny – był to system społeczny określający zależności pomiędzy wasalami a ich zwierzchnikami. Jego nazwa bierze się z łacińskiego feudum, co oznacza lenno. Według zasad obowiązujących w tym systemie lenno w postaci ziemi przekazywane było podczas ceremonii – hołdu lennego. Symbolem nadania ziemi była wówczas chorągiew, włócznia oraz dokument to potwierdzający. Stan – to grupa społeczna posiadająca własne prawa i przywileje. W Europie istniały cztery takie grupy, tworzące tzw. drabinę feudalną. Były to: - rycerstwo, - duchowieństwo - mieszczaństwo, - chłopi. Każdy rycerz musiał mieć herb i własnego konia, zbroję i broń, którą miał walczyć z przeciwnikiem, w związku z czym ciągle doskonalił swoje umiejętności Rycerze posiadali kilkuosobowe oddziały, które musieli utrzymywać. Bogacili się poprzez uzyskanie renty feudalnej, jaką płacili im chłopi, a także zyskując od władców dobra ziemskie. Zobowiązani byli przestrzegać wszystkich zasad zawartych w kodeksie rycerskim, który nakazywał im - walkę w obronie własnego kraju i wyznawanej religii, - ochronę własnego honoru, - rozsławianie imienia damy swego serca poprzez czyny szlachetne. Sławni średniowieczni rycerze: - Cyd – szlachetny rycerz walczący z muzułmanami, którego czyny były sławione na terenie Hiszpanii; - Zawisza Czarny; - król Artur; - Karol Wielki. Monarchia patrymonialna – ustrój, według którego państwo jest własnością osoby rządzącej. Monarchia stanowa – ustrój istniejący w Koronie Królestwa Polskiego, która została zjednoczona przez Władysława Łokietka. Według niego państwem było terytorium zamieszkiwane przez ludność mającą własne prawa i zwyczaje. Na jego mocy władca mógł przekazywać niektóre swoje uprawnienia osobom pochodzącym z wyższych stanów, które z kolei miały prawo do podejmowania decyzji w sprawach państwowych. 1215 rok – w Anglii król Jan bez Ziemi wydaje akt, zwany Wielką Kartą Swobód, na mocy którego władca ogranicza władzę monarszą, a rycerze otrzymali wiele przywilejów. Powyższy materiał został opracowany przez Przeczytanie i zapamiętanie tych informacji ułatwi Ci zdanie klasówki. Pamiętaj korzystanie z naszych opracowań nie zastępuje Twoich obecności w szkole, korzystania z podręczników i rozwiązywania zadań domowych. Kaciooo Zasada "Wasal mojego wasala jest moim wasalem" występowała tylko na wyspach brytyjskich. Zasada "Wasal mojego wasala NIE jest moim wasalem" na kontynencie [na kontynencie europejskim oczywiście bo Feudalizm występował tylko w Europie ;)] 7 votes Thanks 7 Między osobami możnymi, posiadającymi ziemie, a ludźmi pozbawionymi środków do życia, w okresie wczesnego średniowiecza, zaczęły się kształtować stosunki lenne. Grupa zubożałych osób oddawała się pod opiekę możnych, a w zamian za to zobowiązywała się do różnych posług. Taką instytucję określano mianem komendacji. Każda umowa pomiędzy seniorem (osoba zobowiązująca się do opieki, możny), a wasalem (osoba oddająca się w opiekę i zobowiązana do wypełniania posług), musiał odbyć się według ściśle określonych reguł. W czasie przysięgi wasal klęczał przez seniorem. Jego ręce były złożone w rękach seniora i w takie sytuacji składał przysięgę wierności. Umowa, albo też stosunek lenny pomiędzy tymi dwoma osobami, miał charakter nierozerwalny i był dożywotni. Jedynie na życzenie seniora mógł zostać rozwiązany. Stosunek lenny uważany był za rozwiązany z winy seniora, gdy ten naruszał posiadanie ziemi przez wasala, zagrażał jego życiu, albo naruszył jego honor lub jego rodziny. Na wasala oprócz użytkowania ziemi, nadanej mu przez seniora, spadał obowiązek służby wojskowej. Nadanie ziemi wasalowi przez seniora określano mianem beneficjum. W IX wieku obie instytucje, a więc komendacja i beneficjum, przekształciły się w lenno, które nazywano także feudum. Wasal mimo że stawał się użytkownikiem nadanej mu ziemi, nie był jej właścicielem. Nie mógł więc swobodnie nią dysponować, a zasady jej wykorzystania określała umowa. W momencie śmierci której z jej stron, albo wasala lub seniora, stosunek lenny ustawał. Z czasem jednak wykształcił się proceder dziedziczenia zobowiązań lennych. Lenno mogło być dziedziczone przez najstarszego syna. W tej sytuacji pojawił się problem zaopatrzenia pozostałych, młodszych potomków zmarłego. Pojawiła się możliwość podziału lenna pomiędzy synów, a najstarszy z nich stawał się ich reprezentantem na zewnątrz w stosunkach z seniorem. W przypadku braku męskich potomków lenno mogły dziedziczyć kobiety. Potomkowie wasala po jego śmierci przejmowali jego zobowiązania wobec seniora. W późniejszych wiekach wasal, pod warunkiem zatrzymania odpowiednio wielkiej posiadłości ziemskiej, aby mógł wypełnić swoje zobowiązania wobec seniora, mógł stać się seniorem dla innych osób, którym z posiadanej przez siebie włości wydzielał ziemię. Lenny stosunek był zawiązany na zasadzie umowy. W zamian za wierność i lojalność seniora nadawał wasalowi ziemię. Podczas zawierania umowy dochodziło do złożenia hołdu lennego (homagium), w czasie którego wasal składał seniorowi uroczystą przysięgę. Po tym następowała druga część ceremonii tzw. inwestytura, w czasie której senior wręczał wasalowi przedmiot, który miał symbolizować otrzymane przez niego lenno (w przypadku lenn świeckich była to miecz, w przypadku lenn duchowych – pastorał). Na każdej ze stron kontraktu ciążyły zobowiązania. Wasal składając przysięgę wierności i otrzymując ziemie, zobowiązywał się do służby wojskowej (auxilium), do udzielania seniorowi rady (consilium), do uczestnictwa w naradach oraz w sądzie lennym, a także w ściśle określonych przypadkach do finansowych świadczeń (np. za odnowienie lenna, czy wykupienie seniora z niewoli). Z kolei na seniorze spoczywały następujące obowiązki: zapewnienie wasalowi spokojnego użytkowania nadanej mu ziemi, opieka nad nim (głównie sądowa) oraz lojalny do niego stosunek. Z chwilą gdy któraś za stron nie wywiązywała się z nałożonych na nią obowiązków, każde odstępstwo od zawartej umowy było traktowane jako zdrada (felonia). Gdy jej autorem stał się wasal, tracił swoje lenno, gdy obowiązki zaniedbywał senior, stosunek lenny był rozwiązywany. Decyzje należały do sądu parów. Senior, w zależności od jego zamożności, mógł posiadać wielu wasali. Wraz ze swoimi wasalami tworzył grupę lenną. Grupa był zorganizowana na zasadzie hierarchiczności. Na jej czele stał senior, później jego wasale, wasale jego wasali itd. Na dole drabiny znajdowali się chłopi, których z panem nie łączył stosunek lenny, a poddańczy. Lenna struktura została oparta na zasadzie: „Wasal mojego wasala nie jest moim wasalem”. System taki znalazł zastosowanie we Francji i w Niemczech. Nie był jednak stosowany w Anglii. Tutaj zastosowano przeciwnie brzmiącą regułę, że „wasal mojego wasala jest moim wasalem”. Tak brzmiąca i stosowana zasada doprowadziła do centralizacji władzy królewskiej, od jej wzmocnienia. W innych z wymienionych państw, obserwowano natomiast rozdrobnienie feudalne i upadek władzy królewskiej. System lenny był charakterystyczny dla Europy Zachodniej. To właśnie w tych krajach powstały stosunki na nim oparte. Z czasem w tych państwach doszło do rozdrobnienia feudalnego. Monarchowie odjęli walkę o zjednoczenie państw i osłabienie władzy innych seniorów. W okresie pełnego średniowiecza obserwujemy, że system lenny, chyli się powoli ku upadkowi, wzrasta pozycja władcy w państwie. Z czasem instytucja lenna utrzyma się w Europie tylko jako specyficznie pojęta własność ziemska. Historia System lenny Kształtowanie się systemu feudalnego we wczesnośredniowiecznej Europie. Europa wszesnośredniowieczna między uniwersalizmem, a partykularyzmem. Władca (senior), a wasal, stosunki lenne. Feudalizm Informacje wstępnePowstanie wielkiej własności ziemskiejStosunek lennyStosunki gospodarcze w państwie feudalnymStosunki społeczne w państwie feudalnym wasal mego wasala nie jest moim wasalem - nie bylo to stosowane w angli oznacza to ze kazdy wasal mial obowiązek dochowania wiernosci tylko swojemu zwierzchnikowi i niepodlegal innemu seniorowi Wady : reguła osłabiała więzi miedzy poddanymi a władcą wasal swojego seniora mogł powiedziec cos innemu seniorowi Zalety ; senior mogł wszystko wiedziec Junek Newbie Odpowiedzi: 3 0 people got help 1. Senior mógł mianować swego wasala. Wasal dostawał część majątku ( lub całość). Senior mógł mieć kilku umowy następowało przez zawarcie układu lennego lub nadanie lenna. Wasal składał przysięgę wierności lennej, a pan lenny - suzeren wręczał mu rękawicę, laskę lub kopię, stanowiącą symbol oddania mu lenna, była to tzw. inwestytura. Początkowo umowa wygasała wraz ze śmiercią jednej ze stron. 2. Oznacza to że jeśli masz wasala. On ma natomiast swojego wasala, to oznacza że wasal podwładny twojemu nie jest twoim wasalem . Ty -----> twój wasal-------> jego wasal ✔ Ty -----> twój wasal i jego wasal są twoi ❌

wasal mojego wasala nie jest moim wasalem